„Jego wolą jest, abym szedł pod deszcz i pod wiatr”. Te słowa św. Gerarda Majelli dobrze oddają jego duchową postawę: gotowość przyjęcia tego, co przynosi życie, także wtedy, gdy droga staje się trudna i niezrozumiała. Wkrótce brat Gerard miał doświadczyć najcięższej próby w historii swojego zakonnego życia.
Wszystko zaczęło się w Lacedonii. Gerard, który podczas swoich pobytów w tym mieście angażował się w pomoc potrzebującym i troszczył o osoby rozeznające swoje powołanie, pomógł między innymi młodej Nerii Caggiano. Dziewczyna pragnęła rozpocząć życie zakonne, jednak nie posiadała środków potrzebnych na wymagany wówczas posag. Gerard zebrał dla niej 200 dukatów i pomógł jej wstąpić do klasztoru Najświętszego Zbawiciela w Foggii.
Jej pobyt w klasztorze trwał zaledwie dwadzieścia dni. Neria wróciła do Lacedonii, nie potrafiąc rozstać się z rodziną. Powrót postawił ją jednak w trudnej sytuacji. Zamiast przyjąć odpowiedzialność za swoją decyzję, zaczęła rozpowszechniać oskarżenia przeciwko siostrom z klasztoru. Wkrótce jej zarzuty objęły również Gerarda – człowieka, który wcześniej okazał jej pomoc i wsparcie.
Oskarżenie było szczególnie poważne. Neria przypisała Gerardowi niewłaściwą relację z Nicolettą, jedną z córek Konstantego Capucciego, w którego domu Gerard zatrzymywał się podczas pobytów w Lacedonii. Zarzut dotyczył sfery, która dla Gerarda miała szczególne znaczenie – jego czystości i wierności Bogu. Co więcej, nie pozostał on jedynie prywatną plotką. Neria przedstawiła swoją wersję wydarzeń również swojemu spowiednikowi, ojcu Bonawenturze, który znał św. Alfonsa.
W ten sposób sprawa dotarła do samego założyciela Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela. Święty Alfons, który od lat miał o Gerardzie bardzo wysokie mniemanie, został postawiony wobec informacji podważających jego zaufanie do współbrata.
Dla Gerarda rozpoczął się czas, w którym nie wystarczyło już być człowiekiem znanym z pobożności i dobrych czynów. Pojawiło się oskarżenie, a wraz z nim podejrzenie. Z Deliceto został wezwany do Pagani, do swojego przełożonego. Sam Gerard przeczuwał, że sprawa jest poważna. W liście napisał: „Proszę zawsze się za mnie modlić do Boga, bo szczególnie tego potrzebuję”.
Nie wiemy, czy w drodze do Pagani znał już treść oskarżeń. Wiemy natomiast, jak zachował się, gdy stanął przed św. Alfonsem. Nie próbował walczyć o swoją reputację za wszelką cenę. Nie szukał sposobu, by odwrócić sytuację przeciwko oskarżycielce. Pozostał milczący.
Właśnie w tym milczeniu rozpoczyna się jedna z najbardziej wymagających kart historii św. Gerarda – historii o niesprawiedliwym oskarżeniu, posłuszeństwie, cierpieniu i zaufaniu Bogu, nawet wtedy, gdy człowiek nie widzi jeszcze końca swojej drogi.

